Kad je Ivo 1998. otvarao prvi kiosk, imao je samo jedan stari roštilj i vreću ugljena. Plinski roštilji su već tada bili jeftiniji za održavanje, ali on je ostao pri ugljenu. Razlog je jednostavan: ugljen daje i toplinu i dim, a dim je pola okusa.
Bukov ugljen gori ravnomjerno i jako, bez puno iskrenja. To znači da se površina mesa brzo zapeče, a sokovi ostanu unutra. Kod ćevapa koji su tanki i brzo se peku, upravo je to presudno – minuta previše i ćevap je suh.
Svako jutro u 9 sati palimo žar i čekamo da ugljen prekrije tanki sloj pepela. Tek tada je spreman. Tijekom dana dodajemo ugljen na rubove i povlačimo ga prema sredini, pa je temperatura stalna od prvog do posljednjeg gosta.
Ugljen nabavljamo od proizvođača iz Slavonije, bez dodataka za lakše paljenje. Skuplje je i sporije – ali vidi se na tanjuru.